Czas pogodzić się ze składankami cz. 2

Następny rzut polskich składanek lat '80, z którymi warto się zapoznać. Na pierwszym miejscu plasuje się składanka Fala (Polton, 1985). Płyta ta pojawiła się już na blogu, gdy wrzucałem moje ulubione okładki Alka Januszewskiego. Okładka faktycznie ma w sobie coś odrzucającego i fascynującego jednocześnie, a jej zawartość jest również niejednoznaczna. Płyta zawiera polską muzykę zaangażowaną - punk, hardcore punk, reggae i folk. Zresztą wymienianie gatunków muzycznych jest bezcelowe gdy mamy do czynienia z listą artystów, którzy zaszczycili tę kompilację. Siekiera (z czasów gdy jeszcze była fajna), Dezerter, Kultura, Izrael, Kryzys, i wspaniały rodzynek w postaci Józefa Brody - budują niezwykłą atmosferę płyty, która jest jednocześnie dokumentem epoki i jarocińskiego festiwalu wolności. Nagrania to najczęściej wersje demo, koncertówki lub bardzo słabej jakości nagrania studyjne. Jednak niedostatki techniczne nadrabiane są niezwykłą energią i szczerością muzyki. A i jeszcze jedno - do okładki dołączony jest genialny plakat. Uwaga! Oglądać go tylko przy okazji największych rodzinnych, państwowych i religijnych uroczystości.

Następny krążek, który chciałbym zaprezentować to Radio Nieprzemakalnych (Wifon 1988). Również mający swe "jarocińskie" korzenie prezentuje podobnie jak powyższe wydawnictwo polską alternatywę. Nie zachwyca mnie, jak zwykle zresztą, twój Tomka Lipińskiego jakim jest Fotoness (Tilt z okresu, gdy wydawał longplaye to też sraczka). Mój największy entuzjazm wzbudza Milion Bułgarów z piosenką "Czerwone Krzaki" oraz 1984 ze "Sztucznym Oddychaniem". Bardzo ciekawe są też Kosmetyki Mrs Pinki z "Ciągle w ruchu". Na drugiej stronie płyty największą porażką staje się zespół Opera (sraczka) a wyróżniają się Process, Sztywny Pal Azji i przeurocza piosenka Voo-Voo "Stanie się tak, jak gdyby nic nie było". Atmosfera płyty jako całości jest jednak duszna. Odnoszę trochę wrażenie, że twórca płyty (redakcja płyty: Bożena Sitek) nie brał pod uwagę względów stylistycznych utworów, a raczej starał się wrzucić do jednego wora różnorodne style całkiem odmiennym artystów, co w późniejszym odbiorze jest odrobinę męczące.

Jako, że Radio Nieprzemakalnych zawsze pojawia się w necie jako awers ja wrzucę okładkę z rewersu. Okładka genialnego Kaina Maya.

CSSABA - Like a See E Ea Gull

Troszeczkę zjebałem. Przyszła mi płyta. Że niby industrial, chłód, ciemność, elektronika i  brak wokali. Wrzucam na odtwarzacz i słucham. A tu  basy jakieś płaskie. Napierdalanie szybkie jak w szrancu, breakbicie. Myślę sobie - całkiem ok, to nawet udany zakup. Słucham po raz drugi. Ciągle jestem pod wrażeniem. Skończyła się strona A.  Idę do gramofonu i patrzę. Co się okazało? W odtwarzaczu wcisnąłem prędkość 45 zamiast 33 1/3. Teraz słucham płyty po raz kolejny. Czuję się jakbym kupił dwie dobre płyty. Tyle wygrać. 

Czas pogodzić się ze składankami cz.1

Bo kiedyś nie mogłem przeboleć, że istnieje coś takiego jak kompilacje. Wrzucałem je do jednego worka pod tytułem Wszystko dla pieniędzy. Bo, myślałem sobie, po co wydawać na składanki rzeczy, które już się ukazały, które każdy zna? Otóż okazuje się, że byłem w tej materii zarówno niezmiernie głupi. W szczególności w odniesieniu do polskiej, biednej fonografii składanki były oknem na nagrania, które w innym przypadku by zupełnie przepadły.

Niniejszym zaprezentuję kilka składanek z lat 80, które moim zdaniem są warte szczególnej uwagi. Znajdują się na nich nagrania, które miały być zapowiedzią nigdy nie wydanych longplayów, nagrania koncertowe lub radiowe. Zespoły, które znalazły się na tych składankach były mniej lub bardziej popularne. Jedne stały się ikonami polskiej popkultury, niektóre zaś odeszły w niepamięć. Swoją drogą, pozwolę sobie w tym miejscu polecić prawdziwą skarbnicę jeśli chodzi o polski underground lat '80 jaką jest blog Kaseta Stilon Gorzów C-60. Niniejszy wpis jest pewnego rodzaju kontynuacją poprzedniego posta, gdzie traktowałem o okładkach zaprojektowanych przez Alka Januszewskiego, ponieważ wśród zaprezentowanych okładek znajdują się również ciekawe składaki.

W zasadzie większość składanek, które tu omówię to wydawnictwa zawierające polski post-punk, nową falę, post-rock i takie tam hipsterstwa i alternatywy.

1. "Cisza jest ... nic się nie dzieje", Tonpress 1990.

Płyta ukazała się w 1990 roku w czasach gdy Tonpress nie wytłaczał już singli (bo się nie opłacało). Dlatego też wszystkie zespoły, które miały "obiecane" SP (np. na podstawie wygranych konkursów lub po prostu dlatego, że były ciekawe) zostały wytłoczone na longplayu. Według relacji osób, które pamiętają rok 1990 w Polskiej fonografii, płyta nie spotkała się z ciepłym przyjęciem a w zasadzie nie przyjęła się z żadną znaczącą reakcją. Nagrania, które ukazały się na płycie to raczej półprofesjonalne lołfajowe produkcje. Większość zespołów zaś, które znalazły swój azyl na winylu w roku jego wydania już dawno nie istniała.

Mimo dużej ilości grup na płycie cała kompilacja wydaje się być bardzo spójna. Lołfajowe nagrania pozbawione sztuczek produkcyjnych oraz surowość brzmienia doskonale oddają zimno, niepewność i nietrwałość czasów, w których przyszło istnieć polskiej muzyce. Nawet wesołkowaci Tubylcy Betonu grający w rytmie polki czy głupkowate teksty Pudelsów oddają niezwykle nerwową atmosferę. Zdecydowanie jest to jedna z moich ulubionych polskich płyt, która jak żadna powoduje, że przenikają mnie dreszcze.

2. "Gdynia", Tonpress, 

1988.

Chronologicznie składanka ta ukazała się wcześniej i zawiera bardzo zróżnicowaną muzykę, którą łączy tytułowe miasto. Mamy tu zarówno wymuskany pop-rock, roots reggae jak i pierwsze przymiarki do noise rocka oraz prawdziwej narkotycznej i onirycznej psychodelii. Dla mnie osobiście płyta ta jest zapowiedzią najlepszej alternatywnej płyty wszechczasów, która nigdy się nie ukazało i już zapewne nie ukaże. A to za sprawą dwóch utworów Apteki - "Synteza" oraz "AAA". Muzyka szeptana, jakby malowana akwarelami, z szumem, dymem i mgłą unoszącą się z jointa stanowi niebywałe doświadczenie a przede wszystkim - swym niebywałym stylem i światowością odstaje od całej gdyńskiej alternatywy.

Okładki Alka Januszewskiego

Alek Januszewski muzycznie znany jest przede wszystkim z zespołu Gardenia. Debiutancka płyta zespołu nie powaliła mnie na kolana, ale zgrzeszyłbym przeciwko sobie gdybym stwierdził, że muzyka zawarta na krążku jest kiepska. Ale nie o tym miała być mowa. Bardziej zainteresowała mnie inna część działalności muzyka a mianowicie jego cover arty, nierzadko kultowe, które w znaczącym stopniu wpłynęły na percepcję poszczególnych wykonawców. 

Tutaj zaprezentuję tylko te okładki płytowe, które są częścią mojej kolekcji. Oczywiście okładka to nie tylko front, ale i rewers, dlatego sfotografuję zarówno tył jak i przód. A i wkładce zrobię zdjęcie jak tylko taką znajdę.

Jeszcze Młodsza Generacja, Tonpress, 1986

Jeszcze Młodsza Generacja, Tonpress, 1986

Obywatel G. C., Tak! Tak!, Polskie Nagrania Muza, 1988 

Obywatel G. C., Tak! Tak!, Polskie Nagrania Muza, 1988 

Wkładka do Tak Tak obywatela G. C

Siekiera, Nowa Aleksandria, Tonpress 1986

Siekiera, Nowa Aleksandria, Tonpress 1986

Cisza Jest... Nic Się Nie Dzieje, Tonpress, 1990

Cisza Jest... Nic Się Nie Dzieje, Tonpress, 1990

Kapitan Nemo, Kapitan Nemo, Tonpress, 1986

Kapitan Nemo, Kapitan Nemo, Tonpress, 1986

Fala, Polton, 1985

Fala, Polton, 1985

Wkładka do Fali

Gardenia, Pronit, 1988

Gardenia, Pronit, 1988

Joy Division, Love Will Tear Us Apart, 1985, Tonpress, przód

Joy Division, Love Will Tear Us Apart, 1985 Tonpress, tył.

Jeśli komukolwiek udało się przeskrolować wszystkie zdjęcia do końca to może przeczytać jeszcze moje przemyślenia. Nie powiem, która okładka mi się podoba najbardziej, bo wszystkie są świetne. Mówi się, że to Marek Karewicz jest bogiem polskiej okładki płytowej. Ja natomiast twierdzę, że w absolutnej czołówce należy umieścić powyżej wrzucone okładki. Po pierwsze - są wykonane różnymi technikami wykorzystują fotografię, kolaż, rysunek, malarstwo. Nie są to dzieła jednoznaczne, wzbudzają niepokój - tym bardziej, że muzyka zawarta na tych krążkach ma raczej duszną atmosferę (nawet a może przede wszystkim dziwny nastrój Kapitana Nemo). Zabawowe Tak! Tak! to raczej gorzki stand-up niż słodkiego miłego życia. Fala  to dokument epoki, twardego lołfajowej realizacji i młodzieżowego buntu. Nowa Aleksandria to ból i chłód przemysłowego miasta. Wydaje mi się, że kapitalne znaczenie dla odbioru muzyki na tych krążkach mają te fenomenalne okładki. 

Z tego co kojarzę, to jeszcze debiut Lady Pank. Tylko, że okładka moim zdaniem jest kiepska, więc jej nie wrzuciłem. A poza tym nie cierpię Lady Pank. Bardziej niż Ciechowskiego. 

Najchujowsze oferty płytowe

Jako że dziś spędzam cały dzień z córką i nigdzie nie mogłem wybrać się na winylowe wykopki to postanowiłem pogrzebać w necie. Trochę posiedziałem na pewnym popularnym serwisie ogłoszeń lokalnych i znalazłem takie oto ogłoszenie:

Niby sytuacja jakich wiele. Koleś wystawia płyty, bo hajs mu się nie zgadza. Przedstawia co ma do sprzedania. Ale zakończenie anonsu zrobiło mój dzień:

                                               
                                   "Podana cena oczywiście nie jest za całą kolekcję. Czekam na konkretne                                             osoby z konkretnymi ofertami - wiem ile warte są te albumy."

Tymi dwoma zdaniami człowiek złamał sześćset zasad handlowca i dobrej współpracy z ewentualnym kontrahentem. Po pierwsze odkrywa karty - 199 zł, które zamieścił w ogłoszeniu to kłamstwo mające na celu przyciągnąć robaczki. Po drugie - konkretne osoby z konkretnymi cenami - to nic tylko zakamuflowane - przychodźcie obrzydliwie bogaci, a biedaki dupa cicho. Po trzecie - ja wiem ile warte są te albumy, ale nie powiem - nie dość, że jestem centusiem, to jeszcze w dodatku tchórzem, który obawia się konfrontacji na linii sprzedawca - klient. Najlepiej ukryć się i czekać jak będą skapywać oferty ewentualnie zamknąć się w sobie, bo oni chco wszystko tak tanio.

Przykład takiej sprzedażowej łajzy to dla mnie nie pierwszyzna. Raczej to przypadek kliniczny braku szacunku i pozornego ukrywania intencji przy jednoczesnym odkrywaniu tych najgorszych. Jeśli faktycznie chce on sprzedać to drogo, to niech idzie gdzie indziej  (chociaż tu jest ten minus, że od sprzedaży trzeba płacić serwisowi prowizje. Osobiście radzę trzymać się od takich sprzedawców należy trzymać się z daleka.

Postapokaliptyczne lampy czyli coś z niczego

Jeśli chodzi o okołostarociowe tematy, to wielką słabością darzę rzeczy codziennego użytku, które nie tylko świetnie wyglądają, ale również zrobione są w zasadzie nie tyle ze staroci co ze śmieci. Takie też są postapokaliptyczne, neoindustrialne i steampunkowe cuda, które wychodzą z pracowni Lucmo. Lampy, które sklecają artyści nie są zapewne przeznaczone dla wszystkich - ich urok to połączenie surowości złomiska, rdzy i spawarki. Parafrazując to co nawija Kamol do bitów DJ Dobrego Kicka - jak Ci się podoba jak się robi świetne rzeczy z niczego, to poczekaj - jak już będzie z czego. 

Tu jest link do wytworów Lucmo 

No rzecz jasna tłuste truskulowe bity Dobrego Kicka robione na jakiejś prehistorycznej bitmaszynie a do tego sample z winyli.

Kryzys

Dawno nie pisałem, bo straciłem trochę wiarę w sens mojego blogowego istnienia. Stwierdzam, że popełniłem wiele grzechów, których wymieniać nie chcę. Jednocześnie od dzisiaj chcę zadośćuczynić moim przewinom i pisać od nowa o starociach - byle lepiej i byle częściej.

W czasie mojego "niepiśmiennego" momentu wyraźnie nie próżnowałem w poszukiwaniu taniej kultury. Skupiłem się przede wszystkim na płytach winylowych. Przez ostatni czas spotkałem się z nieprawdopodobnym wzrostem popytu na stare placki. Oczywiście zaobserwowałem to przez rosnące ceny. Płyty winylowe, które dla mnie nie były ani gadżetem ani kaprysem lecz jedną z niewielu możliwości na to aby tanio i w świetle prawa kupić w miarę legalną muzykę w dużym stopniu stały się dla mnie niedostępne. Nie poprzestałem jednak na zdziwieniu i wstydzie - okazało się, że przez ten czas od winylowego neofity, który podniecał się winylowym byle czym stałem się niezłym skurczybykiem, który szuka wciąż okazji i je ma.

W związku z tym postanawiam co następuje. Od tej pory:

1. Nie podaję cen płyt lub/i książek - nie jestem cenową wyrocznią i mam nadzieję, że każdemu uda się złowić okazję jak najtaniej

2. Nie chwalę się jaki żem to jest cudowny i wspaniały, że coś tam mi się udało zdobyć - stan posiadania nie jest przecież powodem do chwały - ten co dziś nie ma jutro może też przecież mieć

3. Ograniczam recenzje - w recenzjach okazywałem bucerię jakich mało, teraz zaś będę wyrozumiały i grzeczny (tu mi tramwaj jedzie)

4. Bardziej wyjdę w teren i poszperam za miejscami idealnymi do szperania.

5. Będę pisał częściej.

(Przysięgę można zakończyć słowami "tak mi dopomóż Bóg")